امروز که دیگه نمونه کامل یک روز بی نقص بود! شبش تا دیر وقت بیدار بودم و صبح هم کلی کار داشتم. ساعت دو خوابیده بودم و حالا ساعت هفت و نیم آلارم گوشیم منو از تخت می ندازه پایین. بلند می شم و خاموشش می کنم بعد همین جوری که دارم خودمو می کشم روی زمین برمی گردم میفتم پایین تخت، بالشمو بغل می کنم و می بوسمش! دلم نمی خواد ازش جدا شم، ده دقیقه ای رو می خوابم و بعد دوباره بیدار می شم، ده دقیقه به هشته، چند دقیقه ای با پتوم روی زمین می غلتم و بعد می رم صورتمو می شورم، توی آینه قیافه ی سه در چارمو می بینم با چشمایی که  عجیب قرمزن! پای صبحونه همش دعا می کنم زلزله بیاد همه بمیرن تا من بتونم برگردم توی تختم بخوابم... ولی نمی شه. زلزله نمیاد، من می رم دانشگاه انتخاب واحد می کنم و برای خواهر جان - که یه فوقش اندازه ی دو تا دکترا طول کشیده - با مسئولا فک می زنم و بعد می رم شرکت. کلی کار برای انجام دادن هست، دارم می رم یه کاری رو تحویل بگیرم که یهو وسط خیابون بغضم می ترکه و اشکم میاد پایین... خودمو کنترل می کنم و به خودم قول می دم که در اولین فرصت همه رو بکشم و برگردم بخوابم.

دلیل اینکه هنوز همه زنده ان اینه که من همین الآن تازه از کلاس زبان اومدم. بعد از اینکه شام خوردم همه رو می کشم!

پ.ن: حالا چی می شد سه روز در هفته جمعه بود؟!